Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

"Άλλα μας μαθαίνετε στο Γυμνάσιο κι άλλα στο Λύκειο!"

Ενώ οι συνθήκες διαβίωσης, με τον αυξανόμενο δείκτη ανεργίας, τις περικοπές μισθών και συντάξεων, τις μειώσεις κοινωνικών δαπανών κλπ, πηγαίνουν καλπάζοντας από το δύσκολο στο δυσκολότερο, με αποτέλεσμα πολλοί από μας να αναζητούν πλέον τρόπους και μεθόδους επιβίωσης, υπάρχουν και κάποιες  άλλου τύπου δυσκολίες, οι οποίες παραμένουν σχεδόν αμετάβλητες στην πορεία του χρόνου.  Μια τέτοιου είδους δυσκολία που αντιμετωπίζω σταθερά και ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στον οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικό μας περίγυρο είναι αυτή που βιώνουν οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές της Α' Λυκείου, βρισκόμενοι αντιμέτωποι με τις αφηρημένες έννοιες της Άλγεβρας. Ειδικά δε όταν η νέα γνώση βρίσκεται σε 'αντίθεση' με όσα ήδη γνωρίζουν από τη γυμνασιακή τους θητεία, τότε η σύγχυση είναι ακόμη μεγαλύτερη και το σοκ που προκαλεί σε μια μεγάλη μερίδα μαθητών μπορεί, αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, να προκαλέσει βαρύ πλήγμα στη σχέση των παιδιών με τα Μαθηματικά.
Πόσες φορές δεν ακούμε από μαθητές μας να λένε κάτι όπως: "Κυρία, στο Γυμνάσιο ήμουν άριστος/στη στα Μαθηματικά! Έγραφα δεκαεννιάρια και εικοσάρια..Δεν ξέρω τι έχω πάθει φέτος!";
Εγώ άκουσα παρόμοια σχόλια από δυο τρεις (στους 92 συνολικά) μαθητές μου, πριν από λίγες μέρες, όταν έγραψαν τεστ σε ταυτότητες-παραγοντοποίηση-διάταξη και την επομένη είδαν τον βαθμό τους! Και είμαι σίγουρη πως κι άλλοι θα σκέφτηκαν έτσι, αλλά δεν θέλησαν ή δεν τόλμησαν να μου το πουν. Το θέμα είναι πως όταν βρίσκομαι μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις χάνω τον ύπνο μου, προσπαθώντας να βρω τρόπους που θα βοηθήσουν τα παιδιά να ξεπεράσουν τα προβλήματα κατανόησης. Τουλάχιστον όσα από τα παιδιά προσπαθούν στοιχειωδώς να ξεπεράσουν τα υπαρκτά προβλήματά τους. Δεν είναι εύκολο και καθόλου "αλγοριθμικό" να βρίσκω λύσεις, επειδή κάθε παιδί, κάθε τμήμα, κάθε σχολείο, κάθε "φουρνιά", έχουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες. Όπως και κάθε διδακτική ώρα έχει, από την άλλη, τη δική της γοητεία! Είναι πράγματι πολύ γοητευτικό, πολύ δημιουργικό και ενίοτε πολύ αποκαλυπτικό το να διδάσκεις..Ή έτσι μου φαίνεται; Εν πάση περιπτώσει, η αλήθεια είναι πως συχνά η τροπή του μαθήματος είναι απρόβλεπτη και ο επανασχεδιασμός του απαιτεί στρατηγικές και προσεγγίσεις που δεν αποτελούν μέρος της τυπικής μεθοδολογίας. Όπως για παράδειγμα όταν στο τέλος του προηγούμενου μαθήματος της Άλγεβρας, και λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι, ενώ ενημέρωνα την τάξη πως την επόμενη φορά θα μιλήσουμε για την απόλυτη τιμή ενός πραγματικού αριθμού, ρώτησα: "Θυμάται κανείς, από το Γυμνάσιο, τι είναι η απόλυτη τιμή;" Κάμποσα χέρια σηκώθηκαν και άκουσα δυο τρεις απαντήσεις, μεταξύ των οποίων και την κλασική "ο αριθμός χωρίς το πρόσημό του"! Αυθορμήτως διαφώνησα, λέγοντας, "ναι, το μαθαίνετε έτσι στο Γυμνάσιο, αλλά δεν είναι αυτό.." και τότε ή Ίλντα, δικαίως το παιδί, αγανακτησμένη μου είπε: "Ε, αμάν πια. Άλλα μας μαθαίνετε στο Γυμνάσιο κι άλλα στο Λύκειο. Γιατί δεν μας τα μαθαίνετε μια και καλή σωστά;" Εξήγησα βιαστικά "εε, είναι θέμα πλαισίου.. δεν φτάνει τώρα αυτό το πλαίσιο" και κάτι τέτοια που, μάλλον, ακούστηκαν ακαταλαβίστικα, αλλά αφενός αιφνιδιάστικα από το σχόλιο, αφετέρου - και ευτυχώς - χτύπησε το κουδούνι. Βγήκα από την τάξη με την αίσθηση πως έπρεπε να βρω έναν τρόπο να τους εξηγήσω την αναγκαιότητα της "διεύρυνσης" του ορισμού της απόλυτης τιμής και επι πλέον  πως θα έπρεπε να...αποκαταστήσω την τιμή μου, αφού αμφισβητήθηκε η σοβαρότητα της δουλειάς μας, καθώς, όπως μου είπε η μαθήτρια, άλλα τους μαθαίνουμε στο Γυμνάσιο κι άλλα στο Λύκειο.. Σαν να μου είπε πως δεν ξέρουμε τι μας γίνεται δηλαδή! :) Άντε βγάλτα πέρα με τους δεκαπεντάχρονους, ειδικά όταν έχουν και σωστά επιχειρήματα, όπως αυτό που χρησιμοποίησε νωρίτερα η Ίλντα!
Σήμερα, λοιπόν, μπήκα στην τάξη έτοιμη για να δώσω τη μάχη μου και να...αποκαταστήσω την αξιοπιστία μου! Χωρίς πολλά πολλά, αμέσως μετά το "Κ-Α-Λ-Η-Μ-Ε-Ρ-Α παιδιαά!", έγραψα στον πίνακα:  " Αν 1 < α < 2 και -3 < β < -2, να βρείτε μεταξύ ποιών αριθμών παίρνει τιμές η παράσταση Α = αβ - 5 ". "Για προσπαθήστε να λύσετε αυτήν την άσκηση", είπα. Ακούστηκαν διαμαρτυρίες όπως: "Μα δεν θα δείτε πρώτα αυτά που είχαμε;" (Έχουν συνηθίσει να τους ελέγχω πάντα τα τετράδιά) και "Μα δεν θα μας λύσετε πρώτα τις απορίες;" (Έχουν συνηθίσει να τους λύνω πρώτα τις απορίες. Είχαν τις ασκήσεις 4, 5 σελίδα 60 του σχολικού). "Όχι αν δεν κάνετε πρώτα αυτήν την άσκηση", τους είπα κάπως αυστηρά, οπότε συμμορφώθηκαν αμέσως κι άρχισαν να δουλεύουν με την άσκηση. Και φυσικά, οι περισσότεροι, στην προσπάθειά τους να τη λύσουν "κόλλησαν"! Αν εξαιρέσουμε όσους πολλαπλασίασαν κατά μέλη, παραβαίνοντας τον γνωστό κανόνα, οι υπόλοιποι, που γνώριζαν ότι απαγορεύεται να πολλαπλασιάσουν ανισότητες κατά μέλη όταν δεν είναι όλα θετικά, δεν αποφάσιζαν  να πολλαπλασιάσουν τη δεύτερη ανισότητα με το -1, επειδή, όπως είπαν, αυτό θα έδινε ως αποτέλεσμα 2 < -β < 3 και το -β, δεν το ήθελαν, γιατί ήθελαν το β να είναι θετικός αριθμός και όχι αρνητικός κλπ κλπ!
Η συζήτηση που ακολούθησε για το τι είναι το β και τι το -β και κατά πόσο το -β, το οποίο παίρνει τιμές μεταξύ του 2 και του 3, μπορεί να είναι αρνητικός αριθμός, μόνο και μόνο επειδή έχει το σημείο του "μείον", δημιούργησε το κατάλληλο μαθησιακό κλίμα για να αποδεχτούν, εν τέλει, τον σωστό ορισμό της απόλυτης τιμής. Αποσαφηνίστηκε πως αυτό που έμαθαν στο Γυμνάσιο, ότι δηλαδή "η απόλυτη τιμή ενός αριθμού είναι ο αριθμός χωρίς το πρόσημό του" είναι σωστό όταν μιλάμε για "αριθμένιους αριθμούς", όπως π.χ. το -3 και το +3 που έχουν και οι δυο απόλυτη τιμή ίση με 3.
Αλλά τι γίνεται όταν μιλάμε για αλγεβρικούς αριθμούς όπως το β και το -β;! Όταν δηλαδή γενικεύεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο συνδιαλεγόμαστε; Μήπως θα πρέπει τότε να αναθεωρήσουμε, να αναστοχαστούμε και να διευρύνουμε την οπτική μας και τη θέση μας; Μετά από τον απαραίτητο προβληματισμό αποδεχτήκαμε πλέον την ανάγκη ενός ευρύτερου ορισμού για την απόλυτη τιμή ενός πραγματικού αριθμού και την ορίσαμε  με τον ... λυκειακό τρόπο!
"Ετσι, είναι παιδιά! Όσο θα μεγαλώνετε θα αναθεωρείτε τις απόψεις σας και θα διευρύνετε τους 'ορισμούς' σας. Αυτό σημαίνει 'πρόοδος' ", είπα κλείνοντας το μάθημα κι αφού- στο μεταξύ - είχαμε κάνει και δύο ασκήσεις που βασίζονταν στον "λυκειακό ορισμό" της απόλυτης τιμής.
Αυτό το τελευταίο, περί ασκήσεων δηλαδή, το τονίζω, για να μη δημιουργήσω την εσφαλμένη εντύπωση πως ο χρόνος αναλώνεται μόνο σε "θεωρητικές προσεγγίσεις" των δυσνόητων αλγεβρικών εννοιών. Αντιθέτως γίνονται στην τάξη οι κατάλληλες εφαρμογές, αφού όμως πρώτα η καινούρια έννοια προσεγγιστεί και "ανακαλυφτεί" από τους μαθητές με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών και όχι με εκείνο το ύφος του "αποφασίζουμε και διατάζουμε ότι: απόλυτη τιμή ενός πραγματικού αριθμού ονομάζεται ...μπλαμπλαμπλα.."! Αυτό το ύφος δηλαδή που κάνει τους μαθητές να θεωρούν εμάς τους καθηγητές των Μαθηματικών αυταρχικούς, τα δε Μαθηματικά άκαμπτα,  παράλογα  κι αντιπαθητικά. :)

Το σημαντικότερο όλων τελικά, πιστεύω, είναι ότι μέσα από  τέτοιες απρόσμενες και γοητευτικές τροπές  που συχνά  παίρνει το μάθημα τόσο στην Άλγεβρα όσο και στη Γεωμετρία, (η οποία παρεμπιπτόντως κερδίζει ολοένα έδαφος στις προτιμήσεις των μαθητών μου :)), αναδύονται πολλές και ποικίλες πτυχές  των Μαθηματικών! Κι όταν συμβαίνει αυτό, τότε φτάνει κανείς  στο σημείο να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι, (μαθητές, καθηγητές, γονείς και όποιοι άλλοι) που ισχυρίζονται ότι το μάθημα των Μαθηματικών δεν προσφέρεται για πολλές και ενδιαφέρουσες συζητήσεις σε αντίθεση με τα φιλολογικά και τα άλλα πιο ανθρωπιστικά μαθήματα!
Εγώ λέω πως όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο μάλλον δεν έχουν καταλάβει ακόμη την ατέλειωτη γοητεία των Μαθηματικών! :)) Κι αν δεν πιστεύουν εμένα, ας έρθουν να ρωτήσουν την Ίλντα και τα υπόλοιπα παιδιά του Α6, με τα οποία σήμερα στις 8.00 το πρωί ανακαλύψαμε ποια ανάγκη γέννησε έναν "καινούριο" ορισμό για την απόλυτη τιμή..:))
------------------------------------------------------------------
Ευχαριστώ πολύ όσους με ενέπνευσαν για το συγκεκριμένο μάθημα.



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ..


Το κείμενο που ακολουθεί συμπεριλαμβάνεται στα Πρακτικά του 28ου Πανελλήνιου Συνεδρίου της Ε.Μ.Ε., που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, 11-12-13 Νοεμβρίου 2011.
ΘΩΜΑΪΔΗΣ-ΚΑΛΦΟΠΟΥΛΟΥ

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ... ή " 'Όμικρον' σημαίνει κύκλος"

Καθώς Ευρώπη, Αμερική και λοιποί έχουν στραμμένα τα βλέμματα στα κρίσιμα σημεία του χάρτη, περιμένοντας τις εξελίξεις, εμείς, στο μικρόκοσμο του σχολείου, αντιμετωπίζουμε τα (άλυτα) προβλήματα που τείνουν ωστόσο να  γίνουν  υπόθεση ρουτίνας.
Στην αριστερή στήλη του ωρολογίου προγράμματος που είναι αναρτημένο στην πίνακα ανακοινώσεων του Γραφείου Καθηγητών, ανάμεσα στα καταγεγραμμένα ονόματα των διδασκόντων εκπαιδευτικών, υπάρχουν ακόμη  κενά! Για την ακρίβεια υπάρχουν γραμμένες, αντί κάποιου ονόματος, ειδικότητες, όπως για παράδειγμα "φυσικός", πράγμα που δηλώνει ότι αναμένεται καθηγητής ΠΕ04.0Χ (Χ=1,2,,3,4).  Στο μεταξύ σε κάποια τμήματα, ελλείψει φυσικού, δεν έχει διδαχτεί ακόμη Φυσική, σε κάποια άλλα δεν έχουν διδαχτεί ακόμη Μαθηματικά κι ενώ ο καιρός κυλά  εμείς αναμένουμε να συμπληρωθούν τα κενά και να οριστικοποιηθεί το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα.
Επίσης περιμένουμε, εναγωνίως, να καταφτάσουν όσα από τα βιβλία ακόμη λείπουν. Οι φωτοτυπίες δεν μπορούν να τα αντικαταστήσουν πια, αφού το χαρτί και το μελάνι εξαντλήθηκε ή τείνει να εξαντληθεί άμεσα και οι Σχολικές Επιτροπές, οι οποίες διαχειρίζονται τα χρήματα των σχολικών δαπανών, θα (ξανα)συγκροτηθούν τον Γενάρη, οπότε μέχρι τότε δεν μπορεί να γίνει καμία αγορά και κανένα έξοδο. Όσο για τα cd, λόγος δε γίνεται. Δεν λειτούργησε εξ αρχής η μέθοδος, δηλαδή δεν αντικατέστησαν επιτυχώς τα έντυπα βιβλία, επιβάλλοντας την ηλεκτρονική τους μορφή. Αντιθέτως..
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, λοιπόν, μπορεί να καταλάβει κανείς τι χαρά κάναμε την προηγούμενη Παρασκευή, όταν  κατέφτασε στο σχολείο ο κος Φ., ο υπεύθυνος για τα βιβλία, φέρνοντας από τις αποθήκες του ΟΕΔΒ τεύχη της  Ευκλείδειας Γεωμετρίας! Ίδωμεν το φως το αληθινό!
Μας δόθηκε η δυνατότητα να ανατρέξουμε τις τυπωμένες σελίδες, για να δούμε εκεί όλα όσα είχαμε μάθει χρησιμοποιώντας τις λίγες φωτοτυπίες ή  αντιγράφοντας από τον πίνακα ή καθ' υπαγόρευση ή με όποια άλλη  αναχρονιστική μέθοδο εφαρμόσαμε απουσία βιβλίων.
Με την ευκαιρία αυτήν, και για να αξιοποιήσουμε δεόντως το βιβλίο που μόλις αποκτήσαμε, λύσαμε  διάφορες ασκήσεις από τα προηγούμενα, όπως για παράδειγμα την άσκηση 1 στα σύνθετα θέματα της σελίδας 21:

Κατά τα ειωθότα - κι αφού πλέον η χρήση βιβλίου μας έδινε τη δυνατότητα να διαχειριστούμε καλύτερα τον χρόνο μας - ζήτησα από τα παιδιά να δουλέψουν συνεργατικά ανά θρανίο και να προσπαθήσουν να λύσουν την άσκηση, πριν την παρουσιάσουμε στον πίνακα.
Αρκετοί έκαναν σωστό σχήμα, άλλοι το πάλεψαν και ένα ζευγάρι έκανε κάτι πολύ ιδιαίτερο που έμοιαζε περίπου με αυτό:

Ρώτησα αν είχαν ζωγραφίσει έναν κύκλο, για να βεβαιωθώ πως η κλειστή καμπύλη που περνούσε από τα σημεία Α, Β, Γ, Δ είχε σχεδιαστεί εμπρόθετα και όχι τυχαία. Και οι δυο μαθητές με διαβεβαίωσαν πως είχαν ζωγραφίσει κύκλο. Όταν ρώτησα γιατί ζωγράφισαν κύκλο η απάντηση ήταν έξω από κάθε προσδοκία, πέρα από κάθε πρόβλεψη. "Επειδή υπάρχει Ο"!!.
Το γράμμα Ο, που χρησιμοποιήθηκε στην άσκηση για να οριστεί η κορυφή των τριών διαδοχικών γωνιών, στη σκέψη των δύο συγκεκριμένων μαθητών λειτουργεί (μονοσήμαντα) ως κέντρο κύκλου. Θεώρησα  σημαντική αυτή τη διαπίστωση, επειδή  γίνεται πολύς λόγος γενικά για το πώς αντιλαμβάνονται οι μαθητές τη χρήση των μεταβλητών και των γραμμάτων στα Μαθηματικά και ειδικά στην Άλγεβρα, αλλά, εγώ προσωπικά, δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι ένα γράμμα της αλφαβήτου μπορεί στο μυαλό μαθητών να ταυτίζεται με ένα γεωμετρικό σχήμα, όπως έγινε εδώ. Ίσως θα πρέπει να μην αποκτάμε ρουτίνες του στυλ: δίνεται κύκλος (Ο,ρ), ίσως πρέπει να αλλάζουμε πού και πού για να αντιλαμβάνονται τα παιδιά ότι το γράμμα Ο δεν δηλώνει κατ' αποκλειστικότητα το κέντρο ενός κύκλου, αλλά και αντίστροφα κάθε κέντρο κύκλου δεν συμβολίζεται κατ' ανάγκη με το γράμμα Ο.
Εν πάση περιπτώσει, αφού συζητήθηκε το θέμα, περάσαμε στη λύση κι επειδή σχεδόν κανένας δεν είχε προχωρήσει πέρα από το σχήμα ανέλαβα να κάνω μια "γενικευμένη" προσέγγιση και μέσα από αυτήν να εξηγήσω πώς αντιμετωπίζει ένα έλλογο ον τέτοιες περιπτώσεις...

Θα παρουσιάσω παρενθετικά και επιγραμματικά τη λύση, κυρίως για τον φίλο μου τον Μάκη που στις κουβέντες μας μερικές φορές φαίνεται πως διαφωνούμε για το τι σημαίνει "κάνω Μαθηματικά".
Αν και μια επιγραμματική παρουσίαση δεν μπορεί να αποδώσει τη "ρητορική" του θέματος, τολμώ να το επιχειρήσω με την ελπίδα πως δεν θα χαθεί εξ ολοκλήρου η μαγεία της διαδικασίας επίλυσης μιας όμορφης γεωμετρικής άσκησης! :)
Βήμα 1ο: Διαβάζουμε προσεκτικά την εκφώνηση, την ξαναδιαβάζουμε (απαραιτήτως) και κάνουμε το σχήμα.
Βήμα 2ο: Εντοπίζουμε τα δεδομένα και τα ζητούμενα και τα γράφουμε διακριτά.
Βήμα 3ο: Εντοπίζουμε το 'υποκείμενο',  ας το πούμε Υ, της πρότασης που διατυπώνει το ζητούμενο. (Εν προκειμένω η γωνία xOy).
Βήμα 4ο: Εντοπίζουμε στο σχήμα το Υ και αξιοποιούμε γι' αυτό τα 'εμπειρικά' δεδομένα, που πάει να πει  μέσω των αισθήσεων μας (εν προκειμένω μέσω της όρασης :)) τι διαπιστώνουμε ότι ισχύει για το Υ και κάνουμε 'άμεση' καταγραφή του εμπειρικού δεδομένου σε συμβολική γλώσσα.
Βήμα 5ο: Συγκρίνουμε τη σχέση  που μόλις καταγράψαμε για το Υ με τη ζητούμενη και βλέπουμε τι από όσα περιέχει δεν χρειαζόμαστε. (Εδώ λαμβάνει χώρα πλέον λογικό-εμπειρική διεργασία..:) )
Βήμα 6ο: Ό,τι δεν χρειαζόμαστε το εκφράζουμε διαφορετικά, εμπλέκοντας αυτά που χρειαζόμαστε, οπότε ή καταφέρνουμε να εμφανίσουμε το ζητούμενο και να τελειώσουμε ή είμαστε ένα μόλις βήμα πριν το τέλος...
Βήμα 7ο: Κάνοντας πλέον καθαρά λογικές και όχι εμπειρικές και διαισθητικές διεργασίες, άρα αλγεβρικές και όχι γεωμετρικές, μετασχηματίζουμε το δεδομένο για να καταλάβουμε πώς μας βολεύει να συνεχίσουμε...

Μήπως έτσι δεν πορευόμαστε για να λύσουμε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε;
Αν βέβαια διαθέτουμε τα εφόδια να λειτουργήσουμε βάσει Καθαρού Λόγου, ξεκομμένοι από τα εμπειρικά και διαισθητικά μας ντοκουμέντα.. :)
Το ευτύχημα με την Ευκλείδεια Γεωμετρία είναι πως, αν ξεπεράσουμε κολλήματα του τύπου:
" ' Όμικρον ' σημαίνει κύκλος", μπορούμε να καταλήξουμε μέσα από μια γοητευτική πορεία στο ζητούμενο, εν αντιθέσει με την Πολιτική που τα  "κολλήματα" και τα κωλύματα παραμένουν άλυτα και  μας κρατούν εν αναμονή...κάνοντας κύκλους, όπως το Ο!!
------------------------------------------------------------------

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

28ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


Program 28o EME

Το Σάββατο, στις 18.40, αίθουσα Α: "Απρόβλεπτες Καταστάσεις και Μαθηματικές Συνδέσεις...", Θωμαΐδης-Καλφοπούλου, σας περιμένω.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

κατ' εξαίρεσιν

Η βουβή επέτειος.
Γιορτή και λαός.

Του Κώστα Βάρναλη


H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.
      Το τι νόημα δίνουνε στον όρο “αλβανικό έπος” οι φυγάδες του “έπους” φαίνεται από το νόημα που δίνουνε σε κάτι ανάλογες και παράλληλες ορολογικές απάτες όπως π.χ “απελευθέρωση”, “ανεξαρτησία”,”δημοκρατία”, “αμερικάνικη βοήθεια”, “πνευματική ελευθερία” κλπ. Το ουσιαστικό περιεχόμενο των λέξεων είναι διαμετρικά αντίθετο με την ετυμολογική τους σημασία.
      Αλλά το νόημα, που έδινε η 4η Αυγούστου στο “αλβανικό έπος”, μας το εξήγησε τότες με τρόπον επίσημον ο τότε διευθυντής της Ασφαλείας κ. Παξινός. Ενώ δηλαδή ο ελληνικός λαός γυμνός και άοπλος, εγκαταλειμμένος από τους “αρχηγούς” του χτύπαε στο μέτωπο και μπροστά και πίσω του τους εχθρούς της ελευθερίας του, τους φασίστες, οι αρχηγοί του ελληνικού φασισμού ετοιμάζανε στην πρωτεύουσα την παράδοση του λαού – γιατί η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήταν παράδοση του στρατού μονάχα (των 200 χιλιάδων ανδρών), αλλά ολάκερου του ελληνικού λαού (των 7 εκατομμυρίων).
      Ο μοναρχοφασισμός που είπε το μαύρο του “όχι”, μονάχα για τον τύπο, κοίταε από την πρώτη στιγμή πώς θα έσωζε όχι την “πατρίδα”, παρά το καθεστώς του. Πώς θα περνούσε τον ελληνικό λαό από τα δικά του χέρια στα ξένα χέρια,χωρίς ο μεσίτης να χάσει ούτε την ηγεσία του λαού, ούτε τα κέρδη του απ΄αυτόν.
      Η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήτανε πράξη ανωτέρας βίας παρά θεληματική συμμαχία με τον εχθρό εναντίον του λαού. Και κανένας από τους μεταδεκεμβιανούς κυβερνήτες δεν αμφιβάλλει πως στην σημερινή επέτειο δεν γιορτάζεται το “αλβανικό έπος”, παρά η “συνθηκολόγηση” και η συνεργασία με τον εχθρό. Αν τότε ο ελληνικός λαός νικούσε ως το τέλος τους εχθρούς κι έσωζε την ελευθερία του, οι σημερινοί συνεχιστές της 4ης Αυγούστου, τη σημερινή επέτειο θα την είχανε ημέρα “εθνικού πένθους”.
      Λοιπόν. Τότες κ’ εμείς οι αριστεροί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι πήραμε στα σοβαρά (όπως κι ο λαός) τον πόλεμο κατά των “βαρβάρων επιδρομέων”. Και γράφαμε πύρινα άρθρα εναντίον τους- εναντίον του “φασισμού”. Μα το είπαμε: ο δικός μας ο φασισμός, τέκνο και ομοίωμα του ιταλικού και του γερμανικού, δεν του καλάρεσε να βρίζουμε το “σύστημα”. Κι ένα βράδυ (χειμώνας ήτανε) μας μαζέψανε στη Γενική Ασφάλεια τους ξεροκέφαλους αριστερούς που χαλούσαμε τη “δουλειά”. Ήτανε (όσο θυμάμαι) ο Καρβούνης, ο Κορδάτος, ο Κορνάρος, ο Πανσέληνος, ο Μέξης, ο Σπ. Θεοδωρόπουλος. Και ξαφνικά για λίγες ώρες μονάχα μας φέρανε ωραίον, κομψόν και γόητα, με ύφος “υπεράνω όλων” μας, τον κ. Καραγάτση. Μα ως το βράδυ τον αφήσανε.
      Το άλλο βράδυ μας ξαναπήγανε στη Διεύθυνση της Γεν. Ασφαλείας, όπου μας παρουσιάσανε στον κ. Παξινό. Εκεί πήραμε το “πρώτο βάπτισμά” μας στο νόημα του “αλβανικού έπους”. Ο κ. Διευθυντής, κοφτά και μελετημένα μας είπε να μην κάνουμε τον έξυπνο στα άρθρα μας βρίζοντας το φασισμό (έτσι βρίζαμε έμμεσα και την 4η Αυγούστου. Και σ’ αυτή την άποψη δεν είχε άδικο ο κ. Διευθυντής) και πως δεν φταίει καθόλου ο φασισμός για τον πόλεμο.
      Με άλλα λόγια, εννοούσε πως έφταιγε ο ιταλικός λαός που μας μισούσε ή που είχε καταχτητικές βλέψεις, λες κ’ οι λαοί αισθάνονται ή ενεργούνε μοναχοί τους κ’ είναι υπεύθυνοι αυτοί για ό,τι αγαπούνε ή μισούνε και για ό,τι κάνουνε -όπως τα ομαδικά εγκλήματα εναντίον των αμάχων.
      Κι αφού μας ενουθέτησε και μας έκανε προσεχτικούς για το μέλλον μάς άφησε “λέυτερους”, δηλ. μας “εδέσμευσε” τη σκέψη και τη γλώσσα. Έπρεπε δηλ. κ’ εμείς να βοηθήσουμε τον ξένο φασισμό να κατεβεί και να θρονιαστεί άνετα στην Ελλάδα δίπλα στο ντόπιο.
      Κάτι ανάλογο μου είπε μια μέρα κι ο διευθυντής της εφημερίδας, που εργαζόμουνα τότες. Έγραφα μια ιστορία (επί διόμισυ μήνες) της διαφθοράς και απανθρωπίας των πολιτικών ηθών της Ρώμης από το Σύλλα και πέρα. Η περίσταση και η πεποίθησή μου με κάνανε να χρωματίζω κάπως ζωηρότερα τα πρόσωπα και τα πράγματα και να τα χαρακτηρίζω με τον ίδιο τρόπο – κυρίως την αρπαχτικότητα και τη φιλοχρηματία των ισχυρών της “αιώνιας πόλεως”: Σύλλα, Κράσσου, Οκταβίου, Κικέρωνα, Σενέκα κλπ.
      Ο διευθυντής μου λοιπόν με κάλεσε και μου λέγει¨
 -Είπαμε να βρίζεις τους Ρωμαίους, αλλ’ όχι και τους πλουτοκράτες! Δυστυχώς οι περισσότεροι αναγνώστες μας (της Κηφησιάς) είναι πλουτοκράτες.
 -Μα εγώ βρίζω, του απάντησα γελώντας, τους τότε Ρωμαίους πλουτοκράτορες, όχι τους τώρα Έλληνες πλουτοκράτες. Εκείνοι ήταν τέρατα. Οι δικοί μας είναι εντάξει : πατριώτες και καλοί χριστιανοί…
      Μ’ άλλα λόγια οι δυο διευθυντές της Ασφαλείας και της αστικής εφημερίδας, θέλανε ο πρώτος να μη βρίζουμε τους εξωτερικούς εχθρούς κι ο δεύτερος τους εσωτερικούς. Ας χάνεται η πατρίδα, αλλ’ όχι το σύστημα. Θέλετε τώρα άλλην εξήγηση του τι σημαίνει γι’ αυτούς ο όρος “αλβανικόν έπος”;
     Όταν λοιπόν οι εχθροί του λαού ξηγιούνται με τόση ειλικρίνεια, τότε γιατί ο λαός να μην έχει το δικαίωμα να τους τα λέει κι αυτός από την καλή; Θα πείτε δεν τον αφήνουν. Θα τον αφήσουν! Κι αν τώρα ο λαός τιμά ανεπίσημα αυτήν την επέτειο, θα έρθει η μέρα σύντομα, που θα την γιορτάζει επίσημα κι όπως της αξίζει.
Το παραπάνω χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη δημοσιεύτηκε στο “Ρίζο της Δευτέρας”, το δευτεριάτικο φύλλο του Ριζοσπάστη στις 27 Οκτωβρίου 1947. Θυμίζουμε ότι οι αρχές απαγόρευσαν την έκδοση Ριζοσπάστη στις 18 Οκτώβρη του 1947 , το δευτεριάτικο όμως φύλλο συνέχισε την έκδοσή του ως “εβδομαδιαία δημοκρατική εφημερίδα του λαού- Πολιτική, Οικονομική, Φιλολογική και Σατιρική”, με διευθυντή και υπεύθυνο έκδοσης τον Μανώλη Γλέζο, μέχρι τις 22 Δεκέμβρη του 1947.